Maandag 28 oktober 2016

Maar in ieder geval is een ding zeker:
"Niemand nodig, elke stap zet ik zelf in het leven. Heb gevochten voor wat ik heb gekregen".

-----

Na alles dat ik mee heb moeten maken,
En waar ik ooit in heb moeten raken...

Al kende ik ook dagen van willen opgeven.
Hier sta ik dan, nog vol met liefde in het leven,

Dat ik er zonder keus aan ben begonnen,
Maar met keus, alles heb overwonnen.

Hoe? Geen idee, maar ik kwam er doorheen,
Al waren die jaren heel eenzaam en alleen.

Weet je, dat zegt maar één ding eigenlijk:
Je hebt niemand nodig, wees trots, jij bent pas belangrijk!

Maandag 28 november 2016

Ergens naar uit kunnen kijken,
kan ik eigenlijk al niet eens meer.
Het moet eerst nog maar blijken,
dat het wel doorgaat deze keer.

Teleurgesteld ben ik zeker niet,
dat punt ben ik al jaren voorbij.
Wel te eenzaam voor verdriet,
dit kan er dan ook nog wel bij.

Het is en blijft een groot gemis,
maar ach, wat doe je er tegen?
Schept het dan een andere verbintenis,
Met jezelf, als vriend, om je traan weg te vegen?

Dinsdag 22 november 2016

Verlangens naar eens een moment,
even weg van thuis en eenzaamheid.
Omdat eenzaam zijn en voelen nooit went,
en het je gewoon weer eens verblijdt.

Verlangen naar een arm om me heen
of iemand die interesse toont, oprecht.
Al is het maar even, gewoon even niet alleen,
iemand die laat zien en voelen wat hij zegt.

Vooraf afgesproken of hartstikke spontaan,
geeft weer het gevoel dat iemand om je geeft.
Dan kan je die eenzame dagen weer even aan,
en je weer weet waar je (nog) voor leeft.

Vrijdag 11 november 2016

Daar zit je dan weer,
zoals gewoonlijk helemaal alleen.
Wetend morgen weer,
eenzaam en nergens kan je heen.

Tot je ineens afspreekt,
als een kind naar het moment toeleeft.
De leegte in je ontbreekt,
alsof je een stukje menselijkheid beleeft.

En zoals gewoonlijk,
wordt er op het laatste moment afgezegd.
Het voelt persoonlijk,
emoties stormen en het wordt een gevecht.

Zie je nou wel,
na de zoveelste keer kon je dit weten.
Weer in deze hel,
hoe vaak heb je hier al zo hulpeloos gezeten?

Verwijt niemand iets,
je eigen verwachtingen zorgen hiervoor.
Dus verwacht niets,
dan raak je hier nooit meer teleurgesteld door.

Ja, het is bekend,
maar juist door jarenlange eenzaamheid...
Iets dat nooit went,
raak je jezelf bij zo'n teleurstelling nog altijd kwijt...