Maandag 28 oktober 2016

Maar in ieder geval is een ding zeker:
"Niemand nodig, elke stap zet ik zelf in het leven. Heb gevochten voor wat ik heb gekregen".

-----

Na alles dat ik mee heb moeten maken,
En waar ik ooit in heb moeten raken...

Al kende ik ook dagen van willen opgeven.
Hier sta ik dan, nog vol met liefde in het leven,

Dat ik er zonder keus aan ben begonnen,
Maar met keus, alles heb overwonnen.

Hoe? Geen idee, maar ik kwam er doorheen,
Al waren die jaren heel eenzaam en alleen.

Weet je, dat zegt maar één ding eigenlijk:
Je hebt niemand nodig, wees trots, jij bent pas belangrijk!

Maandag 28 november 2016

Ergens naar uit kunnen kijken,
kan ik eigenlijk al niet eens meer.
Het moet eerst nog maar blijken,
dat het wel doorgaat deze keer.

Teleurgesteld ben ik zeker niet,
dat punt ben ik al jaren voorbij.
Wel te eenzaam voor verdriet,
dit kan er dan ook nog wel bij.

Het is en blijft een groot gemis,
maar ach, wat doe je er tegen?
Schept het dan een andere verbintenis,
Met jezelf, als vriend, om je traan weg te vegen?

Dinsdag 22 november 2016

Verlangens naar eens een moment,
even weg van thuis en eenzaamheid.
Omdat eenzaam zijn en voelen nooit went,
en het je gewoon weer eens verblijdt.

Verlangen naar een arm om me heen
of iemand die interesse toont, oprecht.
Al is het maar even, gewoon even niet alleen,
iemand die laat zien en voelen wat hij zegt.

Vooraf afgesproken of hartstikke spontaan,
geeft weer het gevoel dat iemand om je geeft.
Dan kan je die eenzame dagen weer even aan,
en je weer weet waar je (nog) voor leeft.

Vrijdag 11 november 2016

Daar zit je dan weer,
zoals gewoonlijk helemaal alleen.
Wetend morgen weer,
eenzaam en nergens kan je heen.

Tot je ineens afspreekt,
als een kind naar het moment toeleeft.
De leegte in je ontbreekt,
alsof je een stukje menselijkheid beleeft.

En zoals gewoonlijk,
wordt er op het laatste moment afgezegd.
Het voelt persoonlijk,
emoties stormen en het wordt een gevecht.

Zie je nou wel,
na de zoveelste keer kon je dit weten.
Weer in deze hel,
hoe vaak heb je hier al zo hulpeloos gezeten?

Verwijt niemand iets,
je eigen verwachtingen zorgen hiervoor.
Dus verwacht niets,
dan raak je hier nooit meer teleurgesteld door.

Ja, het is bekend,
maar juist door jarenlange eenzaamheid...
Iets dat nooit went,
raak je jezelf bij zo'n teleurstelling nog altijd kwijt...

Zaterdag 5 december 2015

Ik kan niet meer,
iedere stap die ik zet alleen,
Ik ga niet meer,
op blote voeten door het vuur heen.

Ik wil niet meer,
de enige zijn die altijd maar rent.
Ik zal niet meer,
stappen zetten al is diegene altijd abcent.

Ik ben niet meer,
degene die situaties wil veranderen.
Ik doe niet meer,
extra moeite voor ongelukkige anderen.

Op dit moment,
ben ik klaar met altijd maar het beste te geven.
Blijkbaar niemand,
wil mijn vriendschap behouden in zijn/haar leven.

Zaterdag 5 december 2015

Ondanks de situatie,
toch voor iemand klaar staan.
Geduld en vertrouwen,
dat het ooit wel voorbij gaan.

Eens 'n kaartje of berichtje,
een kleine moeite, groot gebaar.
Toch sta je nog alleen,
niemand staat voor jou klaar.

Hoeveel steun je ook biedt,
en al is je hart dan nog zo groot...
Niemand geeft terug,
wat jij ze in de zwaarste tijden bood.

Het komt allemaal wel goed
niemand die er moeite voor doet
er is nog niets veranderd na al die jaren.

Iedereen zegt iets zeer positiefs
berichten allemaal met iets veel te liefs
en nog zit ik steeds voor me uit te staren...

Ik vraag niet veel, ben gewoon al snel blij,
maar nog steeds heb ik niemand aan mijn zij
gewoon vriendschap waarij je iets kan delen

Een beetje tijd, ik vraag aan niemand hele weken
helaas kan niemand begrip voor mijn situatie kweken
en zit ik iedere dag alleen op mijn kamer te wachten

Hopend op alles dat me beloofd is, maar nooit gekomen,
geluk wordt me keer op keer keihard afgenomen
velen die 't gunde, het beloofde, maar niet brachten...

Zaterdag, 28 november 2015

Ben je eigenlijk wel een goed mens,
Als je iemands diepste geheimen kent,
Kan zorgen dat iemands enigste wens,
Uitkomt, tot een onvergeetbaar moment?

Ben je eigenlijk wel zo'n goed persoon,
Als je tegen iemand zegt dat het goed zal komen,
Maar je het bij woorden laat en niet iets toon,
En het beste toewenst maar niet laat uitkomen?

Ben je eigenlijk wel zo eerlijk als dat je zei,
Toen ik je vertelde over de eenzaamheid,
Het leven zonder vriendschap dat heerst over mij,
Maakt 't dan niemand wat uit, tot het komt tot definitief afscheid?

Dinsdag 24 november 2015

Arm,

is zij die al jaren alleen leeft.

Eenzaam,
is zij die geen vrienden heeft.

Teleurgesteld,
is zij die alles aan anderen geeft.

Depressief,
is zij die naar geluk van een ander streeft.

Dapper,
is zij die veel heeft gemaakt en het overleeft.

Sterk,
is zij die anderen wel altijd maar weer vergeeft.

Maar wanhopig,
omdat ze met niemand een (h)echte vriendschap beleeft.

Dinsdag 24 november 2015

Soms zou je weg willen gaan,
even weg van de vreugde en het verdriet.

Soms kan je het niet meer aan,
werkelijk niemand die het aan je ziet.

Soms wil je gewoon even stoppen,
even niets meer hoeven opkroppen.

Soms wil je even je verhaal kwijt,
werkelijk niemand wil eenzaamheid.

Soms wil je even een arm om je heen,
even niet meer iedere dag zo alleen.

Soms zijn er zo veel dingen die je wil,
maar hoeveel je ook geeft, het blijft stil.

Dinsdag 24 november 2015

Blijven hopen,
Dat het eens anders zal lopen.

Even stilstaan,
Bij alles dat aan je voorbij blijft gaan.

Verder kijken,
Het gras zal slechts groener lijken.

Jezelf zijn,
En blijven, het is allemaal slechts schijn.

Dinsdag 24 november 2015

Vele dromen
een nachtmerrie
niet voorzien
Toch gekomen.

Blijven hopen
op iets
maar toch
Zo gelopen.

En daarbij
alles gegeven
weinig gekregen
Einde nabij.

Dinsdag 24 november 2015

Zo magisch als het ooit voelde
kan het zo plots voelen als een vloek
Wetend wat deze stilte bedoelde
valt dan uit het niets het doek.

Daar waar geduld en begrip was
voor een periode van pijn en verdriet
In rook opgegaan, lag een hoopje as
lang en gelukkig leefden ze niet.

Dinsdag 24 november 2015

Wat is de waarde van tijd
voor je het weet ben je het kwijt
niet dat ik je ook maar iets verwijt
ik was gewoon niet voorbereid
Enigszinds heb ik spijt...

Starend naar de sterren en de maan,
afvragend hoe het met anderen zal gaan.

Het komt goed, jouw tijd komt eraan,
Zeiden ze toen, inmiddels 6 jaar voorbij gegaan.

Nooit eens een berichtje, gewoon spontaan,
maar wel altijd voor anderen klaargestaan.

Ik heb altijd slechts mijn best gedaan,
eenzaamheid, blijkbaar is dit mijn bestaan.

Natuurlijk gelooft ze in zichzelf en heeft ze vertrouwen,
ondanks dat het na jaren nog steeds hetzelfde is gebleven.

Ze blijft zich inzetten en blijft anderen het beste van zichzelf geven,
hopend dat ze haar ook als belangrijk beschouwen.

Dagenlang brengt ze alleen op haar kamertje door,
terwijl ze niet veel vraagt en al blij wordt van 't kleinste gebaar.

Niemand die het eigenlijk door heeft, zo onzichtbaar,
tot er 'n dag komt waarop ze haar laatste hoop ook verloor...

'Het komt goed' is al te vaak gezegd,
maar niemand meende het oprecht.
Dat is nu voor de zoveelste keer gebleken,
anders hadden ze wel naar je omgekeken.
Dan hadden ze er wel iets aan gedaan,
Aan jouw eenzame bestaan...

10 september 2015

Wanneer je anderen verteld dat het erg slecht gaat,
word je binnen no-time genegeerd of gehaat.

Of er wordt al snel achter je rug om gepraat.
omdat het gevoel in hun leven totaal niet bestaat.

Biedt steun, ook als je niet met diegene omgaat,
of waar diegene op zo'n moment ook bij is gebaad.

Weet dat iemand niet zomaar over dit onderwerp praat,
misschien komt (jouw) hulp op zo'n moment er al toe in staat...

Donderdag 10 september 2015
--

Soms is het zo pijnlijk als je je bedenkt,
Dat er niemand is die je wat gestuurd heeft.

Niemand die een veilig gevoel schenkt,
Het gevoel dat er werkelijk niemand om je geeft.

Wanneer ze je negeren op een zwaar moment,
Nooit eens opmerken dat het goed of slecht met je gaat.

Niemand maakt het uit dat je hiertoe in staat bent,
Maar dan, op een dag komt hun hulp te laat...

Zaterdag 15 augustus 2015

Niemand weet van de dingen die in haar leven spelen,

hoe graag ze ook wil, niemand met wie ze het kan delen.

En dan komt er een moment dat het niet meer gaat,
ze vraagt om hulp, midden in de nacht, het is al laat.

Dat niemand haar zou helpen, wist ze van te voren,
maar had haar laatste beetje hoop nog niet verloren.

Slechts een enkeling durft ze het te laten weten,
niemand die reageert op haar wanhoopskreten.

Na er alles aan gedaan te hebben om het te voorkomen,
begonnen meer tranen over haar wangen te stromen.

Niemand die zich bekommerde om haar noodkreet,
en wat er toen gebeurde, er is niemand die het weet.

Zelfs de ochtend daarna vroeg niemand of/hoe het gaat,
wetende wat haar de komende tijd te wachten staat.

Ze weet nu dat er echt niemand naar haar omkijkt,
waardoor zicht op de toekomst verder weg dan ooit lijkt.

Vrijdag 14 augustus 2015

Het idee dat er veel mensen zijn,
Die met een glimlach rondlopen.

Verschuilend, niemand ziet de pijn,
Die treurig nog op een wonder hopen.

Steeds vaker denkend aan een eind,
Ondanks de sterke wil om te leven.

Omdat ze willen dat de pijn verdwijnt,
Niet omdat ze het gevecht willen opgeven.

Diegene kan nu gewoon naast je staan,
Of als dit jouw persoonlijk kan raken.

Heb meer voor elkaar over, wees spontaan,
Een klein gebaar kan het verschil maken.

Zelfs als iemand er nooit met je over praat,
Een noodkreet is ernstig en heel serieus.

Bied dan hulp, voor je het weet is het te laat,
Je had kunnen helpen, ook jij hebt 'n keus...

Donderdag 13 augustus 2015

De duisternis verschijnt,

Wanneer de zon achter de horizon verdwijnt.

Dat ene gevoel,

Het stukje over de zon omschrijft wat ik bedoel.

Blijdschap wordt ontnomen,

Zonder dat je het doorhebt, kan het je overkomen.

De angst vergroot,

Gedachtes overheersen, misschien wordt het mijn…

Woensdag 6 mei 2015

ADD

Ik verlang er vaak naar, want wat lijkt het me ongelooflijk fijn,

als ik iemand had die weet hoe ik, als ADD'er, kan zijn.

Mij en mijn ADD accepteert en mijn mooie kanten belicht,
met mijn 'zwakkere' punten om kan gaan door voldoende inzicht.

Iemand die niet bang is om me af en toe te wijzen op wat ik vergeet,

maar wel het besef heeft dat ik het niet expres doe/deed.

Iemand die me helpt zoeken, al ben ik weer iets kwijt,
rekening houdt met af en toe 3 minuten vertragingstijd.

Iemand die me regelmatig een complimentje durft te geven,
waardoor mijn zelfvertrouwen groeit en ik minder snel zal opgeven.

Iemand die tijdens een rusteloze avond zijn armen om me slaat,
en pas op het moment dat ik ontspannen ben, weer loslaat.

Iemand die mijn enorme gedrevenheid (bij interesse) kan waarderen,
misschien iets van mijn waarnemingen en kijk op de wereld kan leren.

En omdat ik zaken anders bekijk, bied ik snel oplossingen of heb een alternatief,
Iemand... Iemand die van mijn creatieve bui geniet en neemt dan de verf op mijn gezicht voor lief.

Iemand die mij zoals ieder ander ziet en door de 'ADD-dingetjes' heen kan kijken,
geef me een kans en ik zal bewijzen, dat iemand met ADD ieders leven kan verrijken!

Woensdag 6 mei 2015

Soms heb ik van die rusteloze dagen,

waarop gedachtes niet lijken te vervagen.

Dit wil ik doen, dit moet ik nog en: oja, dat,

ik begin er meteen maar aan, geheel onderschat.

De tijd die het kost, op de planning andere dingen,

jezelf niet meer tot stoppen te kunnen dwingen.

Perfectie tot in de kleinste details: hyperfocus,

ADD: In mijn hoofd is het iedere dag circus.

18 maart 2015

Hoe beangstigend je gelukkig voelen voor sommige is,
Een leven zonder depressie is zeker geen gemis.

Maar de angst op terugkeer is altijd nog altijd aanwezig,
Al houdt het gelukkige gevoel me op dit moment het meeste bezig.

'Gelukkig' voel ik me al maanden zo, dat wil ik niet kwijt,
Het is alleen de angst, die op dit moment nog niet slijt...

19 januari 2015

Ondanks de vele tegenslagen sta ik hier, gelukkig dan ik ooit was,

alles wat ik heb meegemaakt draag ik nog steeds mee in mijn rugtas.

Ik zie het niet meer als een last op mijn schouders maar als een brug,
die ik gebouwd heb, overheen ben gegaan en soms kijk ik terug.

Trots sta ik dan stil en realiseer me waar ik doorheen ben gegaan,
Dan loop ik weer verder, kijk naar mijn pad: ik kan de toekomst aan!

19 januari 2015

De afgelopen maanden heb ik nauwelijks meer gedichten geschreven,

Misschien omdat ik ook al sinds maanden weer geniet van het leven.

Ondanks alles dat ik de afgelopen tijd te voorduren heb gehad,

Stoppen met mijn opleiding, noodgedwongen lag ik uren per dag plat.

Door de pijn kon ik nog maar weinig en nog steeds moet ik herstellen,

Kan ik ooit nog werken in de zorg? Ik kan me geen leven zonder voorstellen.

Van 7 dagen in de week 56 uur bezig zijn, naar slechts 18 uur in 3 dagen,

Aanmelden voor een schildercursus, ik ga maar eens een poging wagen!

Want ondanks dat mijn toekomstdroom in korte tijd uiteen is gespat,

Voel ik me gelukkiger dan ooit; er is nog hoop, er is altijd nog wel wat!

21 december 2014.

Ik heb een geweldige vriendin in mijn leven,
die mij misschien niet zoveel als die van jou kan geven.

Zo kunnen wij bijvoorbeeld niet over alles praten,
maar ondanks dat kunnen wij het lachen niet laten.

Altijd vrolijken we elkaar iedere zondag weer op,
zingen we liedjes van Abba, Gers Pardoel of Kabouter plop.

Soms gaan we met de duofiets, meestal gaan we lopen,
koffie drinken op een terrasje en daarna wat lekkers kopen.

En iedere week vertel ik je weer hoe veel ik van je hou,
lieve ..., ik weet niet wat ik moet zonder jou.
❤

21 december 2014.

Een paar maanden terug heb ik geluk ontmoet,
ondanks alle tegenslagen voel ik me goed.

De toekomst zie ik alleen maar positief in,
hij verandert erg, maar zie 't als een mooi, nieuw begin.

Ik ga ervoor als ik zeg dat ik dit nooit meer wil,
Vergeleken met de afgelopen jaren is dit 'n groot verschil.

Geen nare gedachtes meer en niet meer dagelijks in gevecht,
ik ben blij na de enorme weg die ik hiervoor heb afgelegd. 

21 december 2014.

Op de weg naar het geluk,
moet je dingen loslaten.
Soms is het toch al stuk,
en heb je het niet in de gaten.

Dat hoop soms schaadt,
dingen onvervangbaar zijn.
Als je er goed mee omgaat,
Doet het je ook geen pijn.

Van alles dat je pad kruist,
accepteer die dingen en leer.
Moeilijk, maar doe 't daarom juist,
't maakt je gelukkiger, deste meer.

12 augustus 2014

Ik, als ADD’er, waar heb ik dan het meeste last van,

Is de vraag die ik mezelf de afgelopen dagen stel.

De onmacht, dat ik me vaak niet concentreren kan,

Maar aan de andere kant, hyperfocus heb ik wel!

Of dingen wel willen, maar het lukt gewoon niet,

Zeer creatief en goed in het oplossen van problemen.

Afwijzing, omdat niemand het aan de buitenkant niet ziet,

Of altijd de vraag: ‘Moet je niet even je medicatie nemen?’

Alles uitstellen, wachten tot op het laatste moment,

Maar, wel graag de maximale resultaten willen geven.

‘Attention Deficit Disorder’ is voor veel mensen nog onbekend,

Het onbegrip voor ADD is groot, dat vind ik het ergste in mijn leven.

31 jul 2014

'Onmacht'

Soms overkomen ons dingen in het leven,
Voor langere tijd, soms is het maar voor even.

Te denken aan ziekte, veranderingen, overlijden,
Maar ook mijlpalen, momenten, dingen die ons verblijden.

Al hebben we geen invloed op de dingen,
Zowel slechte als goede tijden brengen ons herinneringen.

Iets om op terug te kunnen kijken en trots te mogen denken,
Dit heeft me gevormd, dit heeft onmacht me mogen schenken.

31 juli 2014

Gewoon eens uit de dagelijkse bezigheden kunnen kappen,
Uit de dagelijkse sleur van het leven kunnen stappen.

Gewoon eens even alle verplichtingen op kunnen geven,
Eens een dag zonder een vorm van angst kunnen leven.

Gewoon eens kijken wie er dan ineens om je geeft,
Tijdens het leven, dat je altijd hebt geleefd.

31 juli 2014

Een grote, donkere wolk hangt boven het leven,

Terwijl de zon boven ons, verscholen, blijft zweven.
Of zullen we verscholen achter 'n paraplu zijn bezweken?

Wachten we tot de zon eens door gaat breken,

14 juli 2014

Laat het achter je, zonder om te kijken
Keep your head up, zonder bang te lijken.

Laat het los, houden van kun je blijven doen,
Stay strong, al is niks meer zoals toen.

Laat de herinneringen je een lach geven,
Believe it, je gaat nieuwe, leukere momenten beleven.

Laat het verleden, neem het mee in je nieuwe start,
You can do it, en dat weet je diep in je hart.

02 juli 2014

Liggend op de koude grond in de nacht,
Hield slechts een ster de wacht.
Het maanlicht verdween, het is bewolkt vannacht,
Misschien dat 't idee de pijn vandaag verzacht.
Ik mis het licht, maar het meest het gevoel,
Gevoel van geluk, hetgeen ik nu bedoel.
Daar zit je dan, 's nachts, met je badjas aan,
Hopend op iets, waarvan je wil dat het zou gaan.
Ook dat mislukte, het moet van beide komen,
Aangezien ik niet kan slapen, kan ik er ook niet van dromen.

20 juni 2014

Een rups die haar cocon inkruipt en niet meer stilstaat bij de tijd,
verscholen in de cocon, raakt zij haar angst voor de grote wereld kwijt.

Geïsoleerd leeft ze verder, in een wereld van pure eenzaamheid,
ze worstelt met gevoelens en angst en heeft geen besef meer van realiteit.

Het is zwaar om de cocon open te kunnen breken, maar overwint deze strijd,
de dag is eindelijk aangebroken waarop ze zich heeft bevrijdt.

Daarna kruipt ze vol goede moed naar buiten waar ze trots haar vleugels spreidt,
pas dan ziet zij hoe mooi het leven is en geniet van haar vrijheid.

17 mei 2014

Iemand, red me uit dit donkere gat,
Dat wat ik jaren geleden onbewust betrad.

En dat hoeft niet zoals Rapunzel met d'r lange haren,
Want daar moet ik nog jaren voor gaan sparen.

Ook niet met een prins die me wakker kust,
Gewoon iemand die me zachtjes in slaap sust.

Geen kikker om me te kussen waar ik een prins mee win,
Want ik weet allang al, het mooiste zit binnenin.

Jarenlang slapen lijkt me ook geen best plan,
Gewoon iemand samen met mij, een toekomst, later mijn man.

Leuke dingen met me doet, trots op me is en wat met me geint,
Dan kan ik schrijven: 'En ze leefden nog lang en gelukkig!'

Het eind.

17 mei 2014

Ik wil slapen maar het lukt niet,

Goed genoeg zijn, wat niet gaat.

Ik lach, niemand die het gevoel erachter ziet,

En als ze het zien, is het vaak al te laat.

Ik praat erover, ze zien de ernst er niet van in,
Willen me niet helpen, horen niet mijn schreeuw om hulp.

Ik denk steeds dat ik sterk ben, dit gevecht win,
Ondertussen kruip ik steeds weer dieper in mijn schulp.

Bouw de afgebroken muur om me heen steeds weer op,
Durf minder te zeggen, de angst neemt weer toe.

Bang iets verkeerds te zeggen, of vat ik het weer verkeerd op?
Wat bedoelt diegene werkelijk, de twijfels maken me moe.

De gedachtes schieten pijlsnel door mijn hoofd,
Blijf ik vechten, is het echt, wat doe ik fout?

Is er iets dat dit gevoel misschien verdoofd,
Vind ook ik eens iemand die van me houd?

17 mei 2014

Ze zeggen alle dromen die je hebt,

Moet je achterna  gaat jagen.

Ik dagdroom dat ik eens kan slapen,

Maar Klaas Vaak heeft mij weer overgeslagen.

Kon mijn wens maar gehoord worden,

Liet een ander ze uitkomen.

Want hoe hard ik ook mijn best doe,

Door mij komen ze niet uit, ik kan niet eens dromen.

13 mei 2014

Mijn raam staat open,
Ik hoor de vogels fluiten.
Het is pas kwart over vijf,
Toch is het al licht buiten.

Nog geen seconde geslapen,
Ik ben nog steeds niet moe.
Mijn hoofd draait overuren,
Denk aan alles wat ik doe.

Had ik dit anders moeten doen,
Was 't goed of fout, heeft het zin.
Gaat het eindelijk beter worden,
Of zit ik er nog midden in?

Gaat het lukken of niet,
Mijn best gedaan tijdens dit gevecht.
Ben ik op dit moment aan het dromen,
Of speelt het op dit moment echt?

24 april 2014

Tijdens de les staar ik weer eens naar buiten,

Zie wat vogels voorbij vliegen, hoor ze fluiten.

Ondertussen hoor ik iemand een appel eten,

Nee hè! Het huiswerk voor de volgende les vergeten.

Ik voel me vermoeid ondanks dat ik goed sliep vannacht,

Besef me ineens dat iedereen in mijn klas lacht.

Werkelijk geen idee waar dat nou over is gegaan,

Hèhè, eindelijk wisselt die onnodig linksrijdende van baan.

Ik blader door mijn agenda, maar wat wilde ik nou kijken,

Hoor de wijzer langzaam doortikken, minuten beginnen uren te lijken.

De airco staat aan, voel het niet, maar ook dat hoor ik,

Terwijl ik een Whatsapp-bericht lees en vlug wat terug tik.

Ik kan me niet eens herinneren of ik mijn medicijnen heb genomen,

Geen prikkel ontgaat me, al lijk ik weer eens te zitten dagdromen.

08 april 2014

Soms schrijf ik over allerlei dingen,

Omdat ik bij andere door wil dringen.

Soms schrijf ik zonder enkele reden,
Omdat ik rust vind in die bezigheden.

Soms schrijf ik over andere zaken,
Om dan mijn gedachtes kwijt te raken.

Soms schrijf ik en maak het niet af,
Ach, soms ben ik gewoon een beetje maf.

08 april 2014

Soms kunnen we dingen niet alleen met woorden onder woorden brengen,

Dingen anders verwoorden, beginnen te stotteren, niet op een woord komen.

Soms vertellen we een verhaal, er wordt geluisterd maar het wordt niet gehoord,
Soms wordt het verhaal doorverteld en heeft een ander het heel anders vernomen.

Soms zeggen we dingen die we liever niet hadden gezegd, krijgen er spijt van,
Soms willen we iets weten en blijven we ons die dingen afvragen.

Soms zijn we stil en vertellen we meer met lichaamstaal dan we het weten,
Soms zijn woorden mooi en fijn om te horen en soms voelen we ons volledig verslagen.

27 maart 2014

Vaak kan ik de eenzaamheid van me af slaan,

Maar kan eenzaamheid mij ook laten gaan?

Ik heb inzicht in het proces van herstellen,

Kan het aan ieder ander moeiteloos verstellen.

Maar onbewust pakt het me en heeft het macht,

Houdt het me wakker gedurende de nacht.

Probeer mijn gedachtes te verzetten, blijf positief,

Toch maakt de eenzaamheid mij depressief.

Elk vrije uur op mijn kamer, geen vrienden/vriendinnen,

Dat gevoel kan je kapot maken van binnen.

Niemand die vraagt hoe het gaat, heb je nog wat beleefd,

Wetend dat de rest ondertussen uitgaat en/of plezier heeft.

Daar zit je dan, op je kamer tussen wat muren,

Voor je uit starend achter je bureau, de minuten lijken uren.

Afvragend of er iemand is die naar me omkijkt,

Om me geeft en vervolgens zijn hand naar me uitreikt.

De eenzaamheid van me wegneemt en tijd voor me heeft,

En mij daarmee mooie herinneringen geeft.

23 februari 2014

Het verschil tussen mijn gevecht en het jouwe.

Jij hebt het moeilijk maar je hebt tig vrienden om je heen,
Ik heb het moeilijk niemand aan mijn zijde, doe het alleen.

Jij hebt mensen om je heen die je plezier laten beleven,
Ik heb die momenten niet, die me een lach kunnen geven.

Jij kan je verhaal doen, als je dat aan iemand wilt vertellen,
Ik heb niemand die ik op zo'n moment even kan bellen.

Jij hebt mensen die naar je omkijken, vragen hoe het gaat,
Ik heb niemand die eens vraagt wat er in mij omgaat.

03-01-2014

Als wij eens wisten hoe erg we kunnen goochelen met gedachten,
Beseffen hoe druk we ons maken om wat anderen van ons verwachten.

Inzien dat negatieve dingen vaak ook positief kunnen bijdragen,
Wat we allemaal overwinnen door eens een poging te wagen.

Hoe goed het eigenlijk voelt zonder haast, gewoon eens te kunnen wachten,
En eens wat vaker gaan kijken naar alle dingen die we wel volbrachten.

Ieder mens draagt iets moois bij in de wereld op zijn/haar manier,
Soms is bewustwording goed en brengen de kleinste dingen ons daarom meer/weer plezier.

(Vanaf de duinen in Schoorl, 1 april 2013)

Eerste gedicht van 2014

03-01-2014

Genieten kan je met lege handen,
Groeien kan je aan je vijanden.
Keuzes maak je soms onbewust,
Anders denken geeft je levenslust.

Veranderen kan je zelf, met of zonder hulp,
Anders bekijken, kruip uit je schulp.
Wie het zou willen, kan de wereld aan,
Maar dan moet je er wel volledig voor gaan.

21-12-2013

Eindeloos zitten staren, ken het behang uit mijn hoofd,

Geen gedachtes meer, maar door de leegte verdoofd.

Hopend op verandering, de toekomst een gevecht,

Ik wil niet denken aan de weg die ik al heb afgelegd.

Alle wegen die ik heb bewandeld de laatste jaren,

Draag ik een last op mijn schouders, een hele zware.

De rugzak die ik draag, laat ik achter en ik ga door,

Met lood in m’n schoenen ga ik verder, ik ga er voor.

Wetende dat het zwaar zal zijn, toch heb ik nog moed,

Waar het me ook zal brengen, het komt vast goed.

21-12-2013

Stilte voor de storm,

Een leeg gevoel.

Ik mis het enorm

Snap jij wat ik voel?

Het gaat niet weg,

Terugkerende gedachte.

Wie hoort wat ik zeg,

Kan je het verzachten?

                

16-12-2013

Wanneer je te water raakt, midden in de oceaan,
En je niet weet waar je bent, welke kant je moet gaan.

Radeloos schreeuwt om hulp, niemand die je horen kan,
Vermoeit van het zwemmen, wat doe je dan?

Met moeite je hoofd boven water weten te houden,
Volhouden en blijven hopen dat ze je ooit vinden zouden.

15-12-2013

Willen, maar het lukt steeds niet,

Lachen, niemand die het ziet.
Hopen, maar steeds teleurstellend,
Accepteren, aan de pijn gewend.
Veranderen, het blijft hetzelfde,
Verlangen, steeds naar dezelfde.
Vechten, voor wat doe je het,
Inzien, voor je er een punt achter zet.

14-12-2013

Het wordt tijd dat ik eens opschrijf wat er in me omgaat,

Misschien lucht het op, omdat ik er niet over praat.

Het gemis werd groter, al hoopte ik dat het zou slijten,

Dat ik het los kon laten en mezelf minder zou verwijten.

Het verlangen groeide, net als de eenzaamheid,

Langzamerhand raakte ik de grip op mezelf kwijt.

Daarna kreeg ik flashbacks, die al snel toenamen,

Ik zag voor me hoe het was, alle momenten samen.

Het brak me, wetende dat ik het voorgoed kwijt zou zijn,

Met een lach ging ik door, niemand merkte mijn pijn.

Geen dag gaat voorbij zonder dat ik aan je heb gedacht,

Dat is ook waarom ik dit heb geschreven deze nacht.

Ik mis je en gun je al het geluk toe, al ben ik je kwijt,

Ik ben je dankbaar voor alles, voor een geweldige tijd.

26-11-2013

De wereld staat stil en ik draai door,
De zoveelste keer dat ik van mezelf verloor.

De wereld gaat door en ik sta stil,
Omdat ik niet opgeef maar vechten wil.

De wereld lijkt het niet te zien maar ik kijk,
En zie mezelf staan, afvragend waarom ik gelukkig lijk.

De wereld kijkt maar ik lijk het niet te zien,
Omdat ik soms denk dat ik dit verdien.

Mijn wereld wordt kleiner en stort opnieuw in,
Heeft opbouwen na alles nog wel zin?

25-11-2013

Want als ik het kon, dan deed ik het,
Had ik mijn beste beentje voorgezet.

Want als het kon, keerde ik de tijd,
Had ik je nu vast, was ik je niet kwijt.

Want als het kon, dan ging ik nu meteen,
Ach, kon ik maar weer naar die tijd heen.

Want als het kon, dan zou ik minder malen,
Nieuwe herinneringen met je maken i.p.v. oude ophalen.
<3

19-11-2013

Het gevoel wordt steeds erger, het gemis neemt toe,
Ik denk constant aan jou, bij alles dat ik doe.

De nachtmerries heb ik gelukkig niet meer,
De flashbacks nemen toe, wat doet dat zeer.

Ik voel me schuldiger naar mate de tijd verstrijkt,
Kon ik maar terug, omdat je mijn leven verrijkt.

Had ik maar, kon ik maar, was het maar,
Het valt me nog steeds dagelijks zwaar.

Het gevoel dat ik voor je blijf houden,
Een gouden tijd, die ik liever had behouden...

19-11-2013

Dinsdag 19 november 2013



Ik worstel al jaren met mijn depressiviteit,
Hopelijk raak ik het op een dag gewoon kwijt.

Kan ik gelukkig zijn, voor eens en voor altijd,
Hopelijk dat mijn schuldgevoel dan ook slijt.

Van de dingen die ik daardoor deed, heb ik spijt,
Hopelijk raak ik verlost uit deze jarenlange strijd.

Me niet meer verbergen, maar stralen van blijheid,
Hopelijk kijk ik in de spiegel en zie ik eens mijn schoonheid.

Iedereen heeft iets moois dat een ander verblijd,
Hopelijk dat ik met mijn lach het geluk verspreid.

Durven leven, dat ik bepaalde situaties niet meer vermijd,
Hopelijk geeft het leven zonder angst me weer vrijheid.

Kom ik af van die verschrikkelijke eenzaamheid,
Hopelijk wordt het opgemerkt, mijn aanwezigheid.

Kan ik weer genieten van de gezelligheid,
Hopelijk laat het me eens met rust, de onzekerheid.
 

Gedicht 161, net als mijn 100e gedicht op m'n blog, is deze voor jou Michel! Te jong ging je, op 5 maart 2013. We won't forget you!

Lieve kleine gekke maffe gezellige meedenkende/meelevende man,
Iemand waar iedereen mee leven kan.

Als je zag wat ik nu heb bereikt, zou je trots op me geweest zijn...
Af en toe werd ik er gek van, maar ik mis zelfs je ongein.

Het is jammer dat ik het niet meer zo met je kan delen, zoals we de dingen ooit samen deelden,
Toch weet ik dat ik me dit niet kan verbeelden.

Nu delen we dingen op een andere manier,
Ik weet het zeker 'kutje', soms ben je hier.
<3

24-09-2013

Ik volg mijn eigen pad, kom vanzelf op de weg,

Ik neem niet altijd de snelste, ga soms met een omweg.

Ooit kom ik op mijn bestemming, misschien ben ik er al voorbij,

Stoppen zal ik niet, de vluchtstrook is geen optie voor mij.

De enigste stop die ik maak, is om even bij te tanken,

Ik blijf vooruit kijken en niet meer aan het verleden denken.

Soms word ik ingehaald, we kunnen zelf ons tempo bepalen,

We maken soms de verkeerde keuze waardoor we verdwalen.

En terwijl ik verder rij en alle obstakels probeer te ontwijken,

Rij ik verder, wetend dat ik mijn bestemming zal bereiken.

17-09-2013

Deze doodse stilte klinkt te hard,
Daar waar ik finish is de start.

Eenzaam zijn is te veel,
Het geheel is slechts een deel.

Anders zijn is heel gewoon,
Onzichtbaar terwijl ik me toon.

Het belang van wat is onbelangrijk,
Arm zijn maar tegelijkertijd ook rijk.

Groots doen maar je voelt je klein,
Gelukkig lijken maar ongelukkig zijn.

17-09-2013

Dry your tears,

Loose your fears.
 

Clear your mind,
Leave it behind.
 

Forget about yesterday,
And fly away.
 

Doesn't matter how,
Start living now.

08-09-2013

Je bent de enigste die me verblijd,

Die me helpt uit een moeilijke tijd.

Kosten wat het kost er voor gaan,
En gewoon naast mij zal blijven staan.

Alle dingen die je met me deelt,
Mij verteld wat er allemaal speelt.

En misschien heb ik het nu mis...
Ik denk dat dat houden van is.

03-09-2013

Ooit gooiden ze stenen naar mij toe,
Moet je eens zien wat ik er nu mee doe.

Ik leg ermee mijn eigen levenspad aan,
Niks zal mij meer in de weg kunnen staan.

Mijn doelen zal ik halen, grenzen verleggen,
Wat andere er ook van vinden en zeggen.

Ik kijk achterom en zie hoe ze verbaasd toekijken,
Bedankt voor het helpen mijn doel te bereiken.

ADD

01-09-2013

Op de gang moeten of met je tafeltje tegen de juf d'r bureau,
Eigenlijk ging het op de basisschool wekelijks zo.

Het kwijtraken van spullen of het vergeten van een boek,
Moesten m'n ouders weer bij school op bezoek.

Nooit begrepen waarom het niet lukte, al deed ik mn best,
Ik was geen slechte leerling, maar wel anders dan de rest.

Pas in de brugklas kwamen we erachter, het was ADD,
Die diagnose en wat ritalin kreeg ik van de arts uit het ziekenhuis mee.

Ik wist wel dat het niet aan mijn wil had gelegen,
Zie je wel! Ik ben niet gek, alleen heeft het nu een naam gekregen.

Soms is het vervelend om het steeds weer uit te moeten leggen,
Maar ik werk mezelf alleen maar tegen als ik het niet zou zeggen.

Hoe graag ik ook wil, het lukt soms niet omdat ik de concentratie mis,
Ik ben heel gewoon, doodnormaal, als je weet wat ADD is.

http://youtu.be/HxwY8RcOM18

24-08-2013

Onder de douche spoelt ze de tranen weg, voor goed,

Niemand die haar daar zou kunnen zien.

In haar hoofd zegt ze tegen zichzelf: ‘moed!,

Ongelukkig zijn, is iets dat ik niet verdien.’

Ze staart naar de grond en plots kijkt ze omhoog,

Ik geef niet op, zegt ze zachtjes. Bang dat iemand haar hoort.

Na regen komt de zon, of zelfs een regenboog,

Niemand die nu haar kracht om te blijven vechten verstoort.

24-08-2013

Ik zou zo graag over andere dingen willen schrijven,
Zo graag gewoon gelukkig willen blijven.

Ik zou zo graag mijn gevecht willen stoppen,
Zo graag laten zien wie ik ben, niet meer verstoppen.

Ik zou zo graag willen dat ik me goed blijf voelen,
Zo graag mijn verdriet voor altijd willen wegspoelen.

Ik zou zo graag willen zijn wat van me wordt verwacht,
Zo graag willen dat ik erbij kan blijven met mijn aandacht.

Ik zou zo graag willen dat ik 'anders' was,
Zo graag willen dat ik ADD er gewoon afwas.

Ik zou zo graag willen dat ik 'gewoon' kon leven,
Maar die hoop heb ik na al die jaren al opgegeven...

21-08-2013

 

Hoe sterk je ook in je schoenen staat,
Maar de last op je schouders niet kunnen dragen.

 

Gek worden van de enorme storm van gedachtes,
Maar niet in staat zijn om het weg te jagen.

 

Wanneer je steeds herinnert wordt aan het verleden,
En de beelden van toen maar niet willen vervagen.

 

Hoe hard je ook blijft vechten om gelukkig te zijn,
Komt het goede gevoel alleen maar in vlagen...

21-08-2013

In stilte wordt het meeste gezegd,

Alles is eerlijk en oprecht.

Voel het zonder te luisteren,

Zonder ‘n woord te fluisteren.

Ieder heeft zijn eigen verhaal,

Dat wordt verteld, non-verbaal.

13-08-2013

Soms raakt het me niet meer wat een ander zegt,
Hoe hard ik ook nog altijd voor verandering vecht.

Op zulke momenten voel ik me meer dan gewoon slecht,
Alsof ik na al die jaren vind, deze negativiteit is terecht.

Zo veel van mijn grenzen voor andere verlegd,
En na alle mooie woorden die tegen mij zijn gezegd.

Denk ik steeds maar, na alle kronkels word mijn pad recht,
Na alle wegen die ik heb bewandeld en heb omgelegd.

Ben ik aan dit verkeerde pad ondertussen wel gehecht,
Soms denk ik: de wereld is beter af zonder mij, echt...