17 mei 2014

Ik wil slapen maar het lukt niet,

Goed genoeg zijn, wat niet gaat.

Ik lach, niemand die het gevoel erachter ziet,

En als ze het zien, is het vaak al te laat.

Ik praat erover, ze zien de ernst er niet van in,
Willen me niet helpen, horen niet mijn schreeuw om hulp.

Ik denk steeds dat ik sterk ben, dit gevecht win,
Ondertussen kruip ik steeds weer dieper in mijn schulp.

Bouw de afgebroken muur om me heen steeds weer op,
Durf minder te zeggen, de angst neemt weer toe.

Bang iets verkeerds te zeggen, of vat ik het weer verkeerd op?
Wat bedoelt diegene werkelijk, de twijfels maken me moe.

De gedachtes schieten pijlsnel door mijn hoofd,
Blijf ik vechten, is het echt, wat doe ik fout?

Is er iets dat dit gevoel misschien verdoofd,
Vind ook ik eens iemand die van me houd?