Zaterdag 15 augustus 2015

Niemand weet van de dingen die in haar leven spelen,

hoe graag ze ook wil, niemand met wie ze het kan delen.

En dan komt er een moment dat het niet meer gaat,
ze vraagt om hulp, midden in de nacht, het is al laat.

Dat niemand haar zou helpen, wist ze van te voren,
maar had haar laatste beetje hoop nog niet verloren.

Slechts een enkeling durft ze het te laten weten,
niemand die reageert op haar wanhoopskreten.

Na er alles aan gedaan te hebben om het te voorkomen,
begonnen meer tranen over haar wangen te stromen.

Niemand die zich bekommerde om haar noodkreet,
en wat er toen gebeurde, er is niemand die het weet.

Zelfs de ochtend daarna vroeg niemand of/hoe het gaat,
wetende wat haar de komende tijd te wachten staat.

Ze weet nu dat er echt niemand naar haar omkijkt,
waardoor zicht op de toekomst verder weg dan ooit lijkt.

Vrijdag 14 augustus 2015

Het idee dat er veel mensen zijn,
Die met een glimlach rondlopen.

Verschuilend, niemand ziet de pijn,
Die treurig nog op een wonder hopen.

Steeds vaker denkend aan een eind,
Ondanks de sterke wil om te leven.

Omdat ze willen dat de pijn verdwijnt,
Niet omdat ze het gevecht willen opgeven.

Diegene kan nu gewoon naast je staan,
Of als dit jouw persoonlijk kan raken.

Heb meer voor elkaar over, wees spontaan,
Een klein gebaar kan het verschil maken.

Zelfs als iemand er nooit met je over praat,
Een noodkreet is ernstig en heel serieus.

Bied dan hulp, voor je het weet is het te laat,
Je had kunnen helpen, ook jij hebt 'n keus...

Donderdag 13 augustus 2015

De duisternis verschijnt,

Wanneer de zon achter de horizon verdwijnt.

Dat ene gevoel,

Het stukje over de zon omschrijft wat ik bedoel.

Blijdschap wordt ontnomen,

Zonder dat je het doorhebt, kan het je overkomen.

De angst vergroot,

Gedachtes overheersen, misschien wordt het mijn…