Zaterdag 15 augustus 2015

Niemand weet van de dingen die in haar leven spelen,

hoe graag ze ook wil, niemand met wie ze het kan delen.

En dan komt er een moment dat het niet meer gaat,
ze vraagt om hulp, midden in de nacht, het is al laat.

Dat niemand haar zou helpen, wist ze van te voren,
maar had haar laatste beetje hoop nog niet verloren.

Slechts een enkeling durft ze het te laten weten,
niemand die reageert op haar wanhoopskreten.

Na er alles aan gedaan te hebben om het te voorkomen,
begonnen meer tranen over haar wangen te stromen.

Niemand die zich bekommerde om haar noodkreet,
en wat er toen gebeurde, er is niemand die het weet.

Zelfs de ochtend daarna vroeg niemand of/hoe het gaat,
wetende wat haar de komende tijd te wachten staat.

Ze weet nu dat er echt niemand naar haar omkijkt,
waardoor zicht op de toekomst verder weg dan ooit lijkt.