16 juli 2011

Ze loopt rond met een lach op haar gezicht,

Niemand ziet haar tranen in het licht.

Als ze in de nacht in bed ligt,

Doet ze haar ogen dicht.

Er is niks meer over van die vrolijke lach,

Die mooie glimlach, die je bij haar zag overdag.

In elkaar gedoken ligt ze in haar bed te denken aan wat ze wil,

En staat ze even bij alles stil.

Ze ziet het allemaal niet meer zitten om alleen verder te moeten gaan,

Want ze kan niet meer op haar eigen benen staan.

Ze heeft iemand nodig waar ze op kan bouwen,

Een persoon die ze echt kan vertrouwen.

Iemand die haar laat zien waarvoor ze leeft,

Zodat ze de hoop niet opgeeft.