30 maart 2011

Vechten voor een beetje geluk,
Ik maak me te druk.
Streven naar een beter leven,
Wie gaat het me geven.
Teveel omleidingen op mijn pad,
Ik heb het helemaal gehad.
Kapot, en te moe om te lopen,
Ik blijf toch maar hopen.
Ik sta op en open m’n ogen,
Blokkeert de pijn mijn denkvermogen.
Laat me weer vallen, tranen over mijn wangen,
Er is niemand die me op zou vangen.
Daarom val ik steeds als ik op wil staan,
Zo kan ik niet verder gaan.
Ik kan deze weg niet afleggen op eigen kracht,
Dus ik blijf hier zitten en wacht.
Op iemand die met mij wil lopen omdat ie echt van me houd,
Iemand die blind op me vertrouwd.
Pas dan kan ik verder lopen,
maar of het ooit gebeurt, ik blijf toch maar hopen.