17-09-2012

Vandaag kan ik me even nergens op concentreren,

Ik kan me niet tegen de storm in mijn hoofd verweren.

Eindeloos staar ik naar hetgeen waar ik mee aan de gang moet,

Mijn hoofd zit vol met gedachtes, gedachtes in overvloed.

Heb geen honger, zo lusteloos, maar besluit mijn broodje te eten,

Er is iets, maar ik weet gewoon niet wat het is, dat aan me blijft vreten.

Zonder een duidelijke oorzaak voel ik voortdurend enorme onrust,

Vanmorgen was ik zo vrolijk, dus blijkbaar is er iets in mij onbewust.

Lichamelijk ben ik aanwezig maar mentaal niet, het verdoofde gevoel,

Het gevoel buiten de realiteit te staan, dat is wat ik nu voel.

Rusteloosheid, concentreren gaat niet, vergeetachtig, de weg kwijt,

De angst, onmacht, leegheid diep van binnen, onmacht en spijt.

De gevoelens zijn steeds heftiger aan het worden en het maakt me bang,

Ik geef nergens meer om en krijg steeds meer zelfvernietigingsdrang.

Ik voel me alleen en zo onbegrepen, ik kan het gewoon niet uiten,

Op dit moment wil ik onzichtbaar zijn en me van alles afsluiten.

Soms hoop ik dat iemand me kan horen schreeuwen en me ziet staan,

Iemand die me begrijpt, steunt, helpt en mijn buien kan doorstaan.

Want niemand kan mij vertellen hoe het weggaat of waarom,

Wanneer ik geniet van het leven, draaien mijn gevoelens continue om.